Daarbij koos de Mondriaan Stichting vooral voor projecten waarbij niet alleen goed is nagedacht over de doelgroepen, maar waar bijvoorbeeld ook intensief werd samengewerkt met publieksgroepen. Dit kan op verschillende manieren. Soms treedt het publiek op als conservator, curator, of verzamelaar en bepaalt het de inhoud van een project, zoals het project Mijnhuys van het Dolhuys. Of wordt onderzocht welke tentoonstellingen op de meeste belangstelling van specifieke doelgroepen kunnen rekenen, zoals de tentoonstelling Als het ijs smelt van het Rijksmuseum voor Volkenkunde. Of het publiek wordt uitdrukkelijk gevraagd mee te denken over museale vragen, zoals over morele verzamelkwesties in de tentoonstelling Verboden te verzamelen? van het Rijksmuseum van Oudheden. Dit resulteert in een nieuw soort projecten: het publiek wordt vroegtijdig betrokken bij de conceptvorming en bepaalt mede het eindresultaat. Daarbij is het volgens aanvragers belangrijk gedurende langere tijd het experiment aan te gaan, een coherente en voorbeeldstellende programmering op te zetten en nieuwe relaties met het publiek te zoeken. Zij hebben dan ook behoefte aan langerlopende financiering. Daarin wil de Mondriaan Stichting in de beleidsperiode 2009 – 2012 voorzien.

Digitale toepassingen nodigen bij uitstek uit tot interactie met het publiek. Ook in 2007 ondersteunde de Mondriaan Stichting digitale publieksprojecten. Virtuele presentaties zijn bijzonder geschikt om informatie thematisch en uit verschillende collecties bij elkaar te brengen. Vergeleken met voorgaande jaren bleef het aantal aanvragen achter. Dit komt doordat er veel extra middelen beschikbaar zijn gekomen bij SenterNovem. Veel aanvragers hebben zich voor hun omvangrijke digitaliseringsprojecten tot dat loket gewend. In het beleidsplan voor 2009 – 2012 zal de Mondriaan Stichting ingaan op de relatie met de activiteiten van SenterNovem.

De Mondriaan Stichting wil de zichtbaarheid van collecties voor het publiek vergroten. Daarom worden ook projecten ondersteund voor:

• Collectiemobiliteit of overdracht, met als doel (semi)permanente presentaties van objecten die nu niet (permanent) zichtbaar zijn in een betekenisvolle context.